Panitikan

Heto naman ang mga sulatin/ tula ko sa Tagalog. 

 

Selda

 

Ang kalungkutan sa iyo

ay isang mabigat na dalahin.

Laman ang mga kuwardeno-

mga alaalang iyong itinatala.

Mga panulat na unti-unting

namamaalam sa tinta

katagalan ng panahon.

 

Ngunit naroon pa rin

ang mga bakas ng damdamin

At malamlam na yugto

na hindi mo makalimutan.

 

Kung saan saan lupalop ka na nakakarating.

Subalit nanatili ka pa rin sa iisang lugar

na tanging ikaw lamang ang nakakaalam.

 

Hindi mo na napapansin,

lumabo na ang iyong paningin

sa ngayon. Hindi mo nakikita

ang mga pagbabago ng buhay

sa paligid mo. Buksan mo

ang hawlang puminid sa iyo.

At tuluyan mo nang iwanan

ang mabigat na dalahin

upang ikaw’y lumipad

gaya ng isang tunay

na malaya.

 

Hulyo 2, 2010

 

 

Paliwanag

 

Kadalasan,

hindi na kailangan

ang mahabang usapan.

Ang magpaliwanagan.

Upang matukoy ang dahilan

sa kung paanong

ang mga bagay-bagay

ay hahantong

sa dapat na kalagyan.

 

Sayang ang sandali.

Matabunan sa dami ng salita

na kung tutuusi’y

wala rin namang kahulugan.

 

Hindi na kailangan

ang tunggalian. Sapagkat

wala din naman ang susuko

at tatanggap ng paliwanag.

Banggitin mo man ang mga kataga,

maiksi pa din ang pang-unawa.

 

Hahaba lamang

at hindi matutuldukan

ang hangganan ng

pagdaramdam.

 

Abril 24, 2010

 

 

Talinghaga

 

May buhay ang bawat titik ng mga salita

sa isang tula. Katulad ng pagdadalang-tao

marahil, sanggol sa sinapupunang

isinisilang na kawangis ng manlilikha.

 

Ang tula, tulad ng isang sanggol.

Ay ipinapanganak sa bawat araw

ng mga makatang madalas makipagniig

sa bawat gabi nilang pagbabarik.

 

Lumolobo na ang bilang ng mga tulang

dayukdok sa lansangan at pinababayaang

mamalimos ng awa upang basahin.

 

Mistulang nakabilad ang hubo nilang kaanyuan.

Katulad ng matumal na paninda.

O pampalipas oras lamang. Libangan.

 

Ng isang lipunang walang pagpapahalaga

sa mga bagay na nililikha ng mga makata.

Na sa kanilang sapantaha’y inakalang

ang mga tula ay bagay na makaluma.

 

At kung magkagayo’y mas nanaisin pang

huwag nang isilang ang mga sanggol na ito.

Upang hindi mapabilang sa rungis at sangsang

ng isang lipunang walang pakiramdam.

 

Marso 19, 2010

 

 

Alulong

Ano ba ang pinag-iba ng ating dalamhati?

Hindi ka ba  napapagal dumama?

Bakit di mo na lang tuluyang ilibing

ang pait ng alaala ng kanyang paglisan.

Wala na siya. Isipin mo na lamang

na siya’y naglakbay sa kabilang dako

na maging tayo ay di maaaring pumaroon,

maging panaghoy mo’y di makararating.

 

Daig mo pa ako sa paghihinagpis.

Hindi mo ba matanggap ang kawalan?

Hindi na siya maaari pang magbalik

katulad ng liwanag sa bawat umaga.

Katulad ng pagkubli nitong mga bituin.

Katulad ng mahina kong pagbulong

at impit kong hibik ng pangungulila

kasabay sa paghugot nitong hininga.

 

Itigil mo na ang iyong panaghoy

at itong paghalukay sa tigang na lupa.

Sapagkat doo’y walang matatagpuang

sagot sa mga tanong ng hatinggabi.

Magagawa mo din ang lumimot

at di dalawin ng antok, katulad ko-

habang nakatingin sa dilim ng langit,

tuliro at tigib sa lalim ng pananahimik.

 

Nobyembre 17, 2009

 

 

Hangin ng Oktubre

 

Dumampi na naman ang hangin

sa mga nakalungayngay na dahon.

Bahagyang nahahawi ang lilim

hatid ng malamlam mong liwanag.

 

Kaytagal. Ganyan kitang hinihintay.

Kailan ba titila ang mga pag-uulan?

Sa kasabikan ko, yayakap kang muli.

Sa akin ay sisiping at di magkukubli.

 

Tuwing Oktubre, ikaw’y dumarating,

saglit man at  nakaw itong sandali.

Malungkot man na ating pagsasaluhan

damdaming nabuo sa paghihintayan.

 

Naririto na naman muli ang amihan.

Marahan man ang iyong pagbugso

Binubuhos man ng ulan kanyang init,

sumisingit man ang lamig, nagbabalik.

 

May kung anong nginig na ramdam

Sa pagdila ng impit mong  pagsimoy

Lumagaslas man sa hamog, pagka-daka

sumandaling nilikha ng magdamag.

 

At ngayon nagwakas ang mga oras,

matagal-tagal na ring aking tinanggap.

Muli kang lilisan, at ako’y mag-iisa

Dadamahin ang hangin pagkabukas.

 

Oktubre 16, 2009 

 

 

Ligaw

 

Sinusuyod nitong mga paa ang mga lansangan.

Animo’y may mapang binabagtas,

dinadama ang bawat pintig ng madidilim na eskinita.

Nagbabakasakali. Kung muli ay masalat,

mga tuyong damdamin.

 

Hinuhulaan nitong kalooban  ang mga lunan

na maaari mong binaybay noon, mga alaalang

nakadikit sa samyo ng limot ko nang pag-ibig. 

Mahirap ang maligaw katulad nito. Kasamang

tumutunghay itong mata, nagbabakasaling

sa ilang kaluluwa ay may madama

sa kung anong sa akin ay nawala.

 

Kaniig ko ang mga sasakyang

nagsasalinbayang katulad kong naglalakbay

na hindi alam ang patutunguhan.  Nagbabakasakali ring

parahin ng ilang ligaw na kaluluwang, maaaring

nag-aabang upang kumanlong gaya ng damdaming

naghintay mapunuan ang mga puwang.

 

Ngunit sa buhay ko, sa ganitong dapithapon. Para na ring

hahakbang, bibilang ng mga huling sandali

na di tiyak ang patutunguhan nitong mga paa. Muli ay

dadamahin ang pintig ng mga madilim na eskinita. Sisiyasatin

kung mayroong kakanlungan ang tangan kong panimdim.

 

Oktubre 09, 2009

 

 

Patawad, Paalam

 

 

Kailangan ko itong sabihin.

 

Na kung ilang araw nang may gumagambala sa akin

 

sa kinukuyumos kong damdamin.

 

Mahirap ang mag-isa at mag-isip ng mag-isip

 

ng mga yugto-yugtong piraso

 

ng nakalipas. Nakakapagod

 

 

ang maglakbay ng maglakbay

 

pabalik sa nakaraan.

 

Sa kalaliman ng sugat na nilikha natin

 

sa ating dibdib. Kailangan na itong hilumin ng panahon.

 

 

Nais ko nang umusad mula rito

 

at iwanan ang pagdurusa.

 

Nais ko nang lumaya mula sa pagkakapiit

 

ng mga alaala, kalimutan na ng tuluyan

 

ang lambong ng dilim na bumalot sa akin.

 

Nais kong makita ang sinag ng araw

 

at makitang muli ang aking kaanyuan

 

sa liwanag ng bukas

 

na naghihintay na sa akin.

 

 

Patawad. Paalam.

 

 

 

 

Setyembre 26, 2009

 

 

 

Kamiseta

 

Ang kamisetang ito ay hiram,

sa ilang taon, na naiwan, pinaglumaan.

Kahit kupas na’y matatag pa rin.

Hiblang pinanday ng limahid at pawis

bumalot, yumakap sa aking kisig.

 

Damang-dama ko sa kamisetang ito

ang anino ng isang katauhan.

Katapanga’y magkahalong karuwagan.

Kasiyahang pumailanlang sa lamig,

sa uhaw ng walang hanggang paggiliw.

 

Ilang ulit ko na ba itong sinulsi,

sinikap bigkisin ang mga himulmol.

Duguan ko mang daliri’y di napagod

ingatan, alagaan ang taglay nitong habi.

Upang sa kandili nito’y manatili.

 

Ilang ulit ko na ba itong inalmirol,

pinakintab sa kula, sukdulan kong nilinis.

Mabibilang ko ba ang naupod na sabon?

Maaaring hindi. Ngunit ang sugat nitong palad,

alaala ng mga bulang sa buto’y sumagad.

 

Pawisang kamiseta ay aking hinubad,

itinapon sa sisidlan, upang doo’y maghintay

At para bang sundang sa puso ko’y tumarak,

hindi kayang mawaglit, kamisetang madumi.

Kaya’t aking binalikan at isinuot na muli.

 

Mayo 12, 2009

 

 

 

Hagdanan

 

Naaalala mo pa ba? Madalas,

magkalaro tayo dito sa baytang

nitong hagdanan.

Dito kita hinihintay,

araw-araw hanggang

ikaw’y darating na

mula sa eskuwelahan.

 

At masaya akong makikinig

sa mga kuwento mo-

ng mga daigdig na hindi ko makikita;

na gusto ko ring marating.

Gusto kong makilala

ang mga sinasabi mong

kaklase na mahilig

ding maglarong gaya natin.

 

Gusto ko rin ng tumbang preso.

Paano ba yun? Gagamitin ko ba

ang aking tsinelas? Gusto ko rin

ng patintero at kung kaya ko lang,

hindi ako magpapahuli.

Kakaripas ako ng takbo

nang napakabilis.

 

Pero ang totoo, mas mabilis ka-

tumakbo sa akin. Ilang milya

na nga ba at di ko na mabilang

ang layo ng iyong bahagdan?

Ilang taon kitang hinintay

dito sa hagdanan. Ang sabi ng inay,

nasa ibang lugar ka na. Doon-

sa malayo katulad ng daigdig

na kinukuwento mo noon.

 

Kung darating ka man, siguro

malakas ka na  at kaya mo na ako.

Ikaw ang magsisilbi kong paa,

para makita ko rin ang daigdig

na narating mo na. At kahit

man lang minsan, makalisan din ako

sa baytang nitong lumang hagdanan.

 

Marso 20, 2009

 

 

Banyaga

 

Ginto ang kulay ko

napanday

sa sikat ng araw.

Lilim ko’y kanyang init,

banig ko’y kanyang lamig

Alaala ng tahanan

ay isang gunita lamang.

Sa bawat bigat

sinusuong, tinitiis.

Sa bawat luha

iniipong panahon

inaasam, aasa.

Nitong dibdib

na aalab,

muli’t muli

magbabalik.

lilimutin

lahat ng

pasakit.

 

 

Marso 7, 2009

 

 

  

 

Panaginip

 

Ngayon ay gabi, kaydilim ng silid.

Wala na ang liwanag ngunit diwa’y gising.

May tanikalang di mapatid, nakakapit

humihiling na lakbayin

pabalik sa yugtong di natapos

ng buong maghapon.

 

May digmaan,

mahigpit ang labanang

sumasakop sa sulok ng isipan.

Sa pikit na mata’y

nakinitang gunitang

liwanag sa dilim.

Humuhugis ng larawang

Bumubuhay ng alaalang

Matagal nang nakahimlay.

 

Kamatayan nga ay isang pagkabuhay.

Liliwanag ngunit may kamatayang

naghihintay at lalayo.

Dahan-dahan hanggang

maglalaho. Sa pagdatal

ng gabi ay muling mabubuhay.

Larawang huhugis

ng digmaang gigising

sa diwang muli

ay lalaban.

  

 

Enero16, 2009

 

 

 

Balon

 

 

Nagisnan mo’y bilog na mundo,

at tanging tanaw lamang

malamlam na wangis

ng buwan, sa dako pa roon.

 

Natalunton mong lalim

ng iyong kasibulan,

at itong nilumot

mong moog na tanggulan

 

Narinig mo ang ugong

paulit-ulit na alingawngaw.

Mga taghoy ng paglagaslas

Ng ulang pumapatak.

.

Nasinagan ka ng init,

kapiling ang tagtuyot

na ang lupang tigang

sa dilig mo’y uhaw.

 

Nanatili ka sa tatag

daang taon mula noon.

Lalim mo mang bukal

magpasa-ngayo’y patuloy .

 

 

Disyembre 18, 2008

 

 

 

 

 

Nakaraan                                                         

Pagbuksan mo ako ng iyong pintuan
kapag ako’y kumatok. Ipihit ng maingat,
dahan-dahang patuluyin
sa moog mong himlayan.

Tayong umupo sa tabi ng bintana,
habang tahimik na binabagtas
ng ating balintataw,
kalamigan ng takipsilim.

Hintayin mo ang pagsilang
ng buwan sa kanyang kalamlaman
Yayakap ako sa iyo
gaya ng panahong nagdaan.

At kapag ang habagat
Unti-unting magpapaalam,
Ibulong mo sa hangin
ang iyong paggiliw.

Pagbuksan mo ako ng iyong pintuan
upang ako’y sumilid. Sa sulok
ng pag-iisa, ika’y muling mabubuhay
kasiping ang gunita ng mga nakalipas. 

 

Setyembre 12,   2008